بررسی تاثیر شیوه های تدریس بر فرآیند یاددهی-یادگیری دانش آموزان دوره متوسطه دوم

محور اصلی نگرشهای جدید آموزشی بر چگونگی یادگیری و تاثیر آموختهها بر زندگی یادگیرنده متمرکز است. از اینرو، شناخت ویژگیهای دانش آموزان، بررسی نیازهای آموزشی و تربیتی او، کشف روشها و راهبردهای ابتکاری و جدید، توسعه امکانات آموزش فردی و مشارکت دانشآموزان در فعالیتهای گروهی، از اهمیت خاصی برخوردارند. در واقع، با اعمال نگرشهای جدید، نظام آموزشی متحول میشود و چشماندازها و فعالیتهای تازهای پیش پای مدرسهها گشوده میشوند. از اینرو، مدرسههای قرن بیستویکم میکوشند نسل آینده را برای تحصیلات بالاتر و قبول مسئولیتهای بزرگ اجتماعی تربیت و آماده کنند. آموزش یکی از مهمترین عوامل پیشرفت افراد یک جامعه به شمار می رود. امروزه دانشگاه ها و مراکز آموزش، سه ماموریت اصلی آموزش )تربیت نیروی متخصص مورد نیاز جامعه(، پژوهش (تولید دانش) و ارائه خدمات را برعهده دارند. مدرس در فرآیند تدریس، تنها انتقال واقعیت های علمی به فراگیران نیست؛ بلکه باید موقعیت و شرایط مطلوب یادگیری را فراهم کند و چگونه اندیشیدن و چگونه آموختن را به آنان بیاموزد. با نگاهی به روش های تدریس در گذر زمان، متوجه می شویم که در نظام های آموزشی گذشته، بیشتر بر انتقال دانش تاکید شده و تدریس، حالت استادمحوری داشته است. روش های تدریس جدید، علاوه بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، در ایجاد انگیزه و رضایت خاطر، پرورش شخصیت، تعهد به اصلاح امور، تقویت خلاقیت، همدلی، صبر و شکیبایی، احترام به جمع و تقویت کار گروهی موثر است. شیوه های نوین تدریس می تواند در افزایش کارایی تدریس و بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری نقش اساسی ایفا کند. هدف این تحقیق مرور برخی روش های تدریس بر اساس تحلیل منابع به روز در پایگاه های اطلاعاتی معتبر است.

کلیدواژه ها:

الگوی تدریس ، بازدهی یاددهی-یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، دوره متوسطه