مدل بومی طراحی شهری با تاکید بر عدالت فضایی در مناطق کم برخوردار

در حوزه های نظریه برنامه ریزی و جغرافیای انسانی، بحث درباره شهر عادلانه و عدالت فضایی در سال های اخیر اهمیت ویژه ای یافته است. تحقق عدالت فضایی، به ویژه در مناطق کم برخوردار شهری، مستلزم توجه به ابعاد بومی طراحی شهری و درک عمیق از سازوکارهای نهادی محلی است. این مقاله با هدف ارائه یک مدل بومی طراحی شهری، تلاش می کند سه موضوع کلیدی را واکاوی کند: (الف) نقش نهادهای شهری به عنوان نخستین بستر تحقق عدالت فضایی، (ب) تبیین هم پوشانی و مرزهای مفهومی عدالت اجتماعی و عدالت توزیعی در زمینه طراحی شهری، و (ج) ضرورت تمایز میان مفهوم کلی عدالت فضایی و برداشت های مختلف از آن در بافت های بومی. این پژوهش با تمرکز بر مناطق کم برخوردار نشان می دهد که در نظریه های برنامه ریزی شهری، این سه محور اغلب مورد غفلت قرار گرفته اند یا به طور کامل در مدل های طراحی شهری محلی دیده نشده اند. در نهایت، مدل پیشنهادی این مقاله تلاش می کند با در نظر گرفتن ویژگی های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی محلی، چارچوبی عملی برای ارتقای عدالت فضایی و کاهش نابرابری های فضایی در طراحی شهری مناطق کم برخوردار ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شهر عادلانه ، حکومت محلی ، نظریه برنامه ریزی ، عدالت اجتماعی ، عدالت فضایی.