اثربخشی طرحواره درمانی هیجان مدار بر اصلاح انتظارات رابطه زوجین، برانگیختگی شناختی و طرحواره های ناسازگار زوجین ناراضی

پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی هیجان مدار بر اصلاح انتظارات رابطه زوجین، برانگیختگی شناختی و طرحواره های ناسازگار زوجین ناراضی انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه-آزمایشی همراه با گروه آزمایش و گواه با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین ناراضی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روان شناسی ناحیه ۷ شهر مشهد در سال ۱۴۰۰ بودند. حجم نمونه شامل ۳۲ نفر که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۶ نفر) و گروه گواه (۱۶ نفر) به صورت تصادفی جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس انتظارات از زندگی زناشویی میلر و تدر (۲۰۱۱)، پرسشنامه ناهماهنگی شناختی هارمون - جونز، آمودیو و هارمون جونز (۲۰۰۸) و فرم کوتاه طرحواره یانگ (۱۹۹۸) بود و جلسات طرحواره درمانی هیجان مدار در طی ۱۲ جلسه هفتگی ۲ ساعته برای زوجین برگزار شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و یک راهه با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ بهره برده شد. نتایج نشان داد، تفاوت معنی داری در ترکیب خطی نمرات انتظارات رابطه زوجین، برانگیختگی شناختی و طرحواره های ناسازگار در زوجین با توجه به گروه وجود دارد و مجذور اتا نیز نشان داد که ۱/۱۸ درصد از واریانس انتظارات رابطه زوجین، ۱/۳۴ درصد از واریانس برانگیختگی، ۵/۲۰ درصد از واریانس کاهش ناهماهنگی و ۳/۶۹ درصد از واریانس طرحواره های ناسازگار در زوجین ناراضی شرکت کننده در این پژوهش توسط متغیرهای گروه بندی (افراد گروه های آزمایش و گواه) تعیین می شود. براساس نتایج، نمرات انتظارات رابطه زوجین، برانگیختگی و طرحواره های ناسازگار، در مرحله پس آزمون نسبت به گروه گواه کاهش داشته است و نمرات کاهش ناهماهنگی در مرحله پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون افزایش داشته است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: طرحواره درمانی هیجان مدار ، انتظارات رابطه ، برانگیختگی شناختی ، طرحواره های ناسازگار.