تبیین تاب آوری روستاییان شهرستان برخوار در برابر خشکسالی

خشکسالی یکی از مهم ترین مخاطرات اقلیمی است که جوامع روستایی به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک را تحت تاثیر شدید قرار می دهد. هدف این پژوهش، تبیین عوامل تاثیرگذار بر تاب آوری روستاییان شهرستان برخوار و اندازه گیری سطح تاب آوری آن ها می باشد. جامعه آماری این پژوهش روستاهای شهرستان برخوار می باشد. نتایج نشان داد تاب آوری اجتماعی و بعد تاب آوری زیست محیطی بیشترین تاثیر بر خشکسالی داشتند و تاب آوری نهادی کمترین اثر بر خشکسالی دارد. در تاب آوری اقتصادی بیشترین میانگین گویه توان پس انداز خانوار و کمترین گویه قیمت زمین با توجه به تاثیر خشکسالی است. در تاب آوری اجتماعی بیشترین میانگین گویه مربوط به برگزاری کلاس های آموزشی-ترویجی در روستا و کمترین میانگین گویه میزان مشارکت مردم در امور روستا است. تاب آوری نهادی بیشترین گویه پیگیری مشکلات روستا از سوی متصدیان و مسئولان محلی و کمترین گویه توجه به مسائل حقوقی در زمینه حق آبه در خشکسالی است. تاب آوری زیست محیطی بیشترین گویه مربوط به تغییر کاربری اراضی و کمترین میانگین گویه توسعه کشاورزی است. در نتیجه در روستاهایی که توان بالای اقتصادی دارند به دلیل وابستگی کم ساکنان به زمین، میزان آسیب پذیری آنان نیز در برابر خطرات خشکسالی کاهش می یابد. در بعد تاب آوری زیست محیطی روستاها، بیشتر تاثیر منفی را در برابر خشکسالی داشته است؛ زیرا اولا متغیرهای زیست محیطی به شدت وابسته به میزان خشکسالی هستند و ثانیا نوع ارتباط بین خشکسالی و میزان تاب آوری زیست محیطی یک ارتباط مستقیم است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، خشکسالی ، مخاطرات ، شهرستان برخوار.