بررسی شاخص های کیفیت محیط شهری در بافت مرکزی شهر اسدآباد با تاکید بر مشارکت شهروندان با استفاده از مدل معادلات ساختاری (SEM))

بروز بحرانهای مختلف در ابعاد زیست محیطی اجتماعی، اقتصادی و کالبدشهرها که ناشی از فقدان برنامهریزی مناسب در سطح محلی است سبب تنزل کیفیت محلههای شهری شده است. با استفاده از نظریات کیفیت محیط شهری میتوان به احیای مجدد این محله ها پرداخت بنابراین استفاده از اصول محله های مطلوب و پایدار در فرایند برنامه ریزی شهری و بهره مندی از ظرفیتهای محله به عنوان رویکرد جدید در سطح محله های شهری به منظور ارتقای کیفیت محیط شهری ضروری است. لذا حس کلی که پس از ادراک و قضاوت نسبت به محیط خاص در فرد به وجود می آید حس مکان نامیده می شود که عاملی مهم در هماهنگی فرد و محیط، باعث بهره برداری بهتر از محیط، رضایت استفاده کنندگان و در نهایت احساس تعلق آنها با محیط و تداوم حضور در آن می شود. در این راستا توجه به کیفیت محیطی فضاهای شهری و لزوم توجه به متغیرهای تاثیرگذار در این کیفیت بر سطح روابط استفاده کنندگان از فضا می تواند به بهبود و ارتقاء تعاملات اجتماعی فضای شهری منجر شود و در واقع اهمیت و نقش کیفیت محیط در ابعاد مختلف زندگی، ماهیت ویژه ی محیط سکونتی، نقش فزاینده ی محیط سکونتی به عنوان مهمترین سکونتگاه انسان و وجود افراد زیادی که به شدت تحت تاثیر شرایط غالب محیط سکونتی خود هستند، اهمیت و ضرورت بررسی این موضوع را در شهرها بیش از پیش نمایان می سازد. هدف از پژوهش حاضر سنجش و ارزیابی کیفیت محیط شهری در بافت مرکزی شهر اسدآباد با تاکید بر مشارکت شهروندان می باشد. این تحقیق بر روی ۳۷۳ نفر از شهروندان بافت مرکزی شهر اسدآباد انجام گرفته است و برای تحلیل داده ها از آزمون خی دو، آزمون t، میانگین متغیرها در نرم افزار SPSS و معادلات ساختاری (SEM)، در نرم افزار PLS استفاده شد. در این راستا نتایج پژوهش نشان می دهد که شاخص مشارکت بیشترین شدت و تاثیر را در کیفیت محیط شهری در بافت مرکزی شهر اسدآباد را دارد و این خود نشان دهنده اهمیت این فاکتور در اداره امور و بهبود کیفیت فضاها و محیط شهری و مشارکت شهروندان است.

کلیدواژه ها:

کیفیت محیط شهری ، مشارکت ، بافت مرکزی ، شهروندان ، شهر اسدآباد.