بهینه سازی ریزازدیادی گیاه دارویی پامچال (Perimula veris )

مقدمه: پامچال (Primula veris L.) یکی از گیاهان دارویی ارزشمند است که در پزشکی و صنعت داروسازی اهمیت دارد. بدلیل محدودیت های تکثیر طبیعی و لزوم حفظ منابع ژنتیکی، ریزازدیادی روشی کارآمد برای تولید انبوه و یکنواخت گیاهان سالم بشمار می رود. هدف پژوهش تاثیر مقادیر مختلف بنزیل آمینوپورین (BAP) و ایندول استیک اسید (IAA) بر باززایی و رشد In vitro شاخساره های بذور محلات و آمل بود.

مواد و روش ها: جهت تکثیر از تیمارها با مقادیر ۱، ۵/۱، ۲ و ۵/۲ میلی گرم بر لیتر BAP و ۵/۱ میلی گرم بر لیتر IAA استفاده شد.

یافته ها: تجزیه واریانس نشان دادند، اثر متقابل مقدار هورمون و منبع بذر بر صفات طول و تعداد ساقه، طول و تعداد برگ در سطح احتمال ۵% معنادار بود. بیشترین طول ساقه در تیمارهای ۱و ۵/۱ میلی گرم بر لیتر BAP بذر محلات و کمترین طول ساقه در تیمار ۵/۲ میلی گرم بر لیتر BAP بذر آمل مشاهده شد. بیشترین میانگین تعداد ساقه، تعداد و طول برگ در تیمار ۲ میلی گرم بر لیتر BAP بذر محلات و بیشترین تعداد ساقه در بذر آمل در تیمار ۱ میلی گرم بر لیتر BAP به دست آمد. نتایج آزمون های مقایسه میانگین (LSD و دانکن) نیز تفاوت معنی دار بین تیمارها را در صفات تایید کرد. به طور کلی، مقادیر ۵/۱ و ۲ میلی گرم بر لیتر BAP بیشترین تاثیر را در بهبود شاخص های رشدی در هر دو نوع بذر محلات و آمل داشتند.

نتیجه گیری: این یافته ها می توانند مبنایی برای بهینه سازی ریزازدیادی و توسعه پروتکل های تکثیر In vitro جهت برنامه های اصلاحی آینده فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

بنزیل آمینوپورین (BAP) ، کشت در شیشه ، شاخه زایی ، بذرهای محلات و آمل ، ریزازدیادی