بررسی تاثیر حمایت عاطفی معلم بر انگیزش درونی و اضطراب عملکردی دانش آموزان با نقش میانجی احساس تعلق به مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر حمایت عاطفی معلم بر انگیزش درونی و اضطراب عملکردی دانش آموزان با نقش میانجی احساس تعلق به مدرسه انجام شد پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و از مدل معادلات ساختاری استفاده کرده است جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان آبدانان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۲۰۰ دانش آموز به صورت تصادفی چندمرحله ای انتخاب شدند ابزار گردآوری داده ها شامل سه پرسشنامه استاندارد بود پرسشنامه حمایت عاطفی معلم بر اساس الگوی پیانتا شامل ۲۴ گویه در مقیاس پنج درجه ای لیکرت بود پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه بر اساس مقیاس گودنو شامل ۱۸ گویه و پرسشنامه انگیزش درونی و اضطراب عملکردی بر اساس نظریه خودتعیین گری رایان و دسی و مدل بیگ و همکاران شامل ۲۲ گویه بود داده ها پس از گردآوری وارد نرم افزار SPSS و AMOS شدند و تحلیل های توصیفی، تحلیل مسیر مستقیم و غیرمستقیم و آزمون فرضیه ها انجام شد نتایج نشان داد حمایت عاطفی معلم تاثیر مثبت و معناداری بر احساس تعلق دانش آموزان دارد و احساس تعلق به مدرسه نیز تاثیر مثبت و معناداری بر انگیزش درونی و تاثیر منفی و معناداری بر اضطراب عملکردی دارد مسیرهای غیرمستقیم نیز حاکی از آن است که حمایت عاطفی معلم از طریق احساس تعلق به مدرسه انگیزش درونی دانش آموزان را افزایش داده و سطح اضطراب عملکردی آنان را کاهش می دهد تحلیل های توصیفی نشان داد میانگین حمایت عاطفی معلم ۸۸/۳۵، میانگین احساس تعلق به مدرسه ۶۴/۵۰، میانگین انگیزش درونی ۴۵/۲۸ و میانگین اضطراب عملکردی ۳۴/۱۰ بود.

کلیدواژه ها:

حمایت عاطفی معلم ، انگیزش درونی ، اضطراب عملکردی ، احساس تعلق به مدرسه