طراحی و تبیین چارچوب توسعه منابع انسانی ملی مبتنی بر انصاف با رویکرد تحلیل استدلال در قانون برنامه ششم توسعه

زمینه و هدف: یکی از چالش های بنیادین سیاست گذاری در حوزه توسعه منابع انسانی ملی در ایران، فقدان رویکرد منسجم به مقوله انصاف است؛ موضوعی که در قانون برنامه ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز انعکاس یافته است. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی تحقق ابعاد سه گانه انصاف (رویه ای، زمینه ای و تبعاتی) و کیفیت استدلال های سیاستی در هفت حوزه کلیدی برنامه ششم بود.روش شناسی: این مطالعه کیفی با جامعه ای شامل مواد قانونی مرتبط با توسعه منابع انسانی در قانون برنامه ششم انجام شد. نمونه ها به صورت هدفمند انتخاب و داده ها با کدگذاری متنی استخراج شدند. تحلیل در سه مرحله فرامطالعه، تحلیل مفهومی و تحلیل استدلال بر پایه چارچوب والتون صورت گرفت. برای اعتبارسنجی نیز از مثلث سازی و بازبینی همتایان استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد استدلال های سیاستی در هفت حوزه اصلی با کاستی هایی همراه است؛ از جمله ساده سازی روابط علی، اتکای بیش از حد به پیامدهای مطلوب، ضعف در استناد به شواهد تجربی، غلبه رویکرد توصیفی بدون ارائه سازوکارهای اجرایی و بی توجهی به اقتضائات نهادی و الزامات مشارکت. در مجموع، ملاحظه ابعاد سه گانه انصاف نامتوازن بوده و به ویژه بعد زمینه ای کمترین میزان توجه را دریافت کرده است.نتیجه گیری: برآیند تحلیل ها نشان می دهد توجه به ابعاد سه گانه انصاف در مواد قانونی برنامه ششم نامتوازن بوده و این امر انسجام استدلال های سیاستی را تضعیف کرده است. بنابراین ظرفیت های موجود برای تحقق توسعه منابع انسانی منصفانه نیازمند تقویت و بازنگری تدریجی در سیاست گذاری های کلان است تا بتوان از پتانسیل های قانونی بهره برداری موثرتری داشت.

کلیدواژه ها:

توسعه منابع انسانی ملی ، انصاف ، تحلیل استدلال ، قانون برنامه ششم توسعه ، مغالطه های خط مشی