مطالعه رقص قاسم آبادی از منظر همبستگی اجتماعی امیل دورکیم

پاسداری از سنت های دیرینه در قالب مناسک، نیازمند اتحاد افراد جامعه است. با توجه به فعالیت های عمده کشاورزی در استان گیلان، زنان و مردان آداب مراحل کاشت، داشت و برداشت را از طریق رقص قاسم آبادی نشان می دهند. هدف از پژوهش حاضر مطالعه اهمیت رقص قاسم آبادی در ایجاد همبستگی اجتماعی بر مبنای آرای دورکیم است. بر اساس آرای دورکیم، جامعه سنتی بازتاب وجدان جمعی و جامعه اندام وار نمایانگر تقسیم کار جامعه است. پرسش اصلی در این پژوهش این است که با اتکاء به مفهوم همبستگی اجتماعی، رقص قاسم آبادی در دو جامعه سنتی و اندام وار چه نقشی دارد. یافته های پژوهش نشان می دهند که سبک زندگی روستایی آغشته به وفاق اجتماعی است و مردم به واسطه رقص قاسم آبادی برای سپاسگزاری از برکات زندگی گرد هم می آیند. از طرفی تمایل جامعه امروزی به تخصص گرایی موجب شده است تا افراد با مهارت خاص در جامعه اثرگذار باشند. از این رو، اجرای رقص قاسم آبادی باعث وحدت افراد با توانایی های مختلف برای تشکیل گروه می شود. افراد پس از گذر از اصل تشابه در جامعه پیشین، وارد یک سیستم ارگانیکی می شوند که بهره برداری صحیح از آن به همبستگی آنها وابسته است. بر این اساس اجرای رقص قاسم آبادی در این جامعه نیازمند ائتلاف و تعهد در میان اعضای گروه و پیوند آنها با سایر گروه ها و در نتیجه انتقال احساسات به مخاطبان است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف، نظری و از لحاظ ماهیت، توصیفی تحلیلی است. شیوه گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای و میدانی با استفاده از روش مردم نگاری در منطقه، مشاهده، مصاحبه، ثبت و ضبط اطلاعات بوده است.

کلیدواژه ها:

"رقص قاسم آبادی" ، "همبستگی مکانیکی" ، "همبستگی ارگانیکی" ، "امیل دورکیم" ، "همبستگی اجتماعی"