بررسی کاربست رویکرد چند وجهی و قابلیت آن در پژوهش هنر

بسیاری از پژوهش های هنر که در ایران انجام می گیرند، از تنوع روش شناختی بی بهره اند و در عین حال که در بخش روش به آفت تکرار کلماتی نظیر کیفی و تحلیلی گرفتارند، بعضا در دست یابی به نتایج نیز غنی نبوده و به معضل معمول پژوهش های کیفی که همانا دخالت سلیقه ی شخصی محقق و به نحوی بازی دادن داده ها برای تطبیق با نظریه انتخابی است دچارند. پژوهش پیش رو می کوشد با معرفی رویکرد چند وجهی که علی رغم معرفی های اولیه در ایران مغفول مانده، برای اولین بار مبانی ورود این رویکرد را به مطالعات هنر تسهیل کند و با کنکاش در چگونگی کاربست آن، راه افزایش اعتبار این مطالعات را هموار کند. سوالات این پژوهش بدین قرارند: سودمندی کاربست روش شناسی چند وجهی در پژوهش های هنر چیست؟ و چگونه می توان این نوع روش شناسی را به کار برد؟ اهمیت جستار حاضر در آن است که با تمرکز بر یکی از نقاط ضعف عمده در حوزه ی پژوهش هنر تلاش می کند با معرفی یک روش شناسی تازه به پژوهشگران این عرصه یاری برساند. ضرورت تحقیق پیش رو از آن جا برمی خیزد که با معرفی روش شناسی چند وجهی که در پژوهش های هنر تا کنون به کار نرفته است، راهی تازه برای تدقیق نتایج تحقیقات پیش پا بگذارد. یافته های این تحیق حاکی از آن است که که از میان تمام دسته بندی های موجود برای چند وجهی سازی، چند وجهی سازی نظریه که کاربست بیش از یک نظریه برای تحلیل داده را دنبال می کند، محتملا سودمندترین نوع چند وجهی سازی برای افزایش اعتبار یافته های پژوهش های انجام گرفته بر روی هنر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

رویکرد چند وجهی ، پژوهش کیفی ، روش شناسی ، چند وجهی سازی نظری ، پژوهش هنر