سیاست گذاری کارآفرینی کارآمد و بهبود سلامت اجتماعی

این پژوهش با هدف فرایند سیاست گذاری کارآفرینی کارآمد، در جهت بهبود سطوح سلامت شکل گرفته که مبتنی بر یک مطالعه آمیخته اکتشافی بوده است. جامعه آماری در بخش کیفی، افراد متخصص در حیطه  کارآفرینی و سلامت و رفاه اجتماعی است. روش نمونه گیری ملاکی شامل ملاک های تخصصی، سابقه عملیاتی، تدریس  انتخاب شده است. پس از مصاحبه با ۱۴ نفر اشباع نظری حاصل شد. در بخش کمی، ۳۸۵ نفر از  کارکنان بخش کارآفرینی در زمینه های عمومی و سلامت بر اساس فرمول کوکران و با روش نمونه گیری هدفمند در تحقیق مشارکت داشته اند. پس از تحلیل داده ها، ۸۵ کد مفهومی و ۲۳ مقوله کلی گروه بندی شدند. مقایسه مستمر داده ها با زیرمقوله ها و مقوله ها و کشف ارتباط بین مقوله ها، به شکل گیری یک خرده نظریه منجر شد. الگوی ساختاری آموزش مرتبط با کارآفرینی در جهت بهبود سلامت، مقوله محوری  فرایند سیاست گذاری کارآفرینی کارآمد در جهت بهبود سطوح سلامت می باشد. راهبردهای همگانی شدن، افزایش کیفی گرایش به کارآفرینی، افزایش کمی گرایش به کارآفرینی و توسعه آموزش پیامدهای گسترش رفاه اجتماعی، گسترش سلامت در جامعه، گسترش شرکت های مرتبط و فرهنگی شدن مقوله کارفرینی را به دنبال دارد. نتیجه گیری: در بررسی تبیینی و استنباطی بر اساس معادلات ساختار یافته، نشان داد مولفه های شناسایی شده اثری معنادار بر سیاست گذاری کارآفرینی کارآمد در جهت بهبود سطوح سلامت دارند. با توجه به برازش مطلوب بدست آمده از سنجش کمی، از این مدل می توان در سیاست گذاری کارآفرینی کارآمد در جهت بهبود سطوح سلامت استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

کار آفرینی ، رفاه اجتماعی ، سلامت عمومی ، روابط اجتماعی