نقش کنه های شکارگر در کنترل آفات، کاهش مصرف سموم و ایمنی زیستی

کنترل بیولوژیک آفات یکی از اجزای کلیدی سیستم های یکپارچه حفاظت از محصولات کشاورزی جهت پایداری زیست محیطی و ایمنی زیستی است. ازمزایای کنترل بیولوژیک می توان به وجود دشمنان طبیعی بومی و کنترل آفاتی که نسبت به آفت کش ها مقاوم شده اند نام برد. کنترل بیولوژیک یکی از روش های مدیریت پایدار کم هزینه می باشد و حداقل خطرات را برای محیط زیست دارد. کنه های شکارگر نقش اصلی را در کنترل بیولوژیک ایفا می کنند. آن ها عمدتا در سیستم های کشت سبزیجات و گیاهان زینتی، گلخانه ها برای کنترل کنه های گیاه خوار، تریپس ها و سفیدبالک ها استفاده می شوند. خانواده های Phytoseiidae، Laelapidae و Tydeidae در کنترل بیولوژیک استفاده می شوند که خانواده Phytoseiidae با حدود ۲۰ گونه ارائه شده در سراسر جهان، مهم ترین گروه از عوامل کنترل زیستی کنه های موجود در طبیعت هستند. شکارگرهای، Amblyseius swirskii، Phytoseiulus persimilis، Neoseiulus cucumeris  و Neoseiulus californicus  مهم ترین آن ها هستند که در مجموع حدود دو سوم کل بازار تجاری و تولید عوامل کنترل بیولوژیک بندپایان را پوشش می دهند. این عوامل بیولوژیک برای کنترل آفات و کاهش مصرف آفت کش ها در تولید گیاهان زینتی، باغی و زراعی بسیار موثر توصیف شده اند.

کلیدواژه ها:

Predators ، Pest control ، Biological control ، Mites ، شکارگر ، کنترل آفت ، کنترال بیولوژیک ، کنه