تحلیل مقایسه ای سلامت روان در دانش آموزان با و بدون اختلال بینایی مقطع ابتدایی: نقش تعدیل کننده فعالیت بدنی

پیشینه و اهداف: نابینایی و اختلال بینایی می تواند بر سلامت روان افراد تاثیرات منفی متعددی داشته باشد. هدف این پژوهش، مقایسه سلامت روان دانش آموزان با و بدون اختلال بینایی در کودکان مقطع ابتدایی شهر تهران با تاکید بر نقش تعدیل کننده فعالیت بدنی بود.روش ها : این مطالعه کاربردی، توصیفی از نوع علی-پس از وقوع و میدانی بود. ۱۰۳ دانش آموز دختر و پسر ابتدایی از مدارس عادی و استثنایی شهر تهران با روش نمونه گیری هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه سلامت کودک‎ (CHQ) ‎و پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی کودکان‎ (PAQ-C) ‎ جمع آوری شد‎.‎یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس چند متغیره دوراهه نشان داد که اگرچه هم وضعیت بینایی و هم سطح فعالیت بدنی، هر کدام به طور مستقل، بر خرده مقیاس های سلامت روان تاثیر معناداری دارند، اما اثر تعاملی (نقش تعدیل کننده) بین وضعیت بینایی و سطح فعالیت بدنی معنادار نبود. ‎ ‎یافته ها به وضوح نشان داد که دانش آموزان بینا در تمامی ابعاد سلامت روان به طور معناداری وضعیت بهتری نسبت به دانش آموزان دارای اختلال بینایی داشتند‎. ‎همچنین، دانش آموزانی که سطح فعالیت بدنی بالاتری داشتند، صرف نظر از وضعیت بینایی، در تمامی ابعاد سلامت روان به طور معناداری بهتر از همتایان کم فعال خود بودند.‎نتیجه گیری: بر اساس این یافته ها، توصیه می شود برای ارتقای سلامت روان دانش آموزان، به ویژه در گروه های دارای نیازهای خاص، برنامه های فعالیت بدنی حمایتی و متناسب توسط معلمان و مربیان ورزشی اجرا شود‎.‎

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، اختلال بینایی ، فعالیت بدنی ، دانش آموز