رویکردهای نوین تدریس و تاثیر آن ها بر تعامل آموزشی دانش آموزان

هدف این پژوهش، تحلیل و مرور نظام مند رویکردهای نوین تدریس و تبیین سازوکارهای تاثیرگذاری آن ها بر سطح و کیفیت تعامل آموزشی دانش آموزان است. با توجه به تحولات پارادایمی از آموزش معلم محور به یادگیرنده محور، شناسایی و واکاوی روش هایی که تعامل را به عنوان موتور محرکه یادگیری عمیق تقویت می کنند، از اهمیت بالایی برخوردار است. روش پژوهش حاضر، مروری–کتابخانه ای نظام مند است. بدین منظور، با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی و با اعمال معیارهای ورود و خروج مشخص، مطالعات مرتبط گردآوری و با استفاده از تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های تحقیق حاکی از آن است که رویکردهایی همچون یادگیری فعال، یادگیری مشارکتی، تدریس مبتنی بر مسئله، کلاس معکوس و به کارگیری فناوری های آموزشی، با تغییر نقش معلم از انتقال دهنده به تسهیل گر و طراحی محیط های یادگیری غنی، به صورت مستقیم و غیرمستقیم سبب افزایش کمی و کیفی تعاملات دانش آموز-محتوای آموزشی، دانش آموز-معلم و دانش آموز-دانش آموز می شوند. این تعاملات ارتقاءیافته به نوبه خود منجر به تقویت درگیری شناختی، پرورش تفکر انتقادی، افزایش انگیزش درونی و نهایتا دستیابی به یادگیری معنادار و ماندگار می گردد. نتیجه گیری کلی آن است که تلفیق هوشمندانه این رویکردهای نوین در طراحی آموزشی، نه تنها تعامل را به یک ارزش آموزشی تبدیل می کند، بلکه بستری برای تربیت یادگیرندگان مادام العمر و اجتماعی در قرن بیست ویکم فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین تدریس ، تعامل آموزشی ، یادگیری فعال ، یادگیری مشارکتی ، کلاس معکوس ، فناوری آموزشی.