دکترین تکنولوژی درونی شده؛ «بازتعریف دیالکتیک فرم و ابزار در معماری معاصر ایران»

پژوهش حاضر به تدوین یک دکترین نظری در خصوص رابطه متقابل میان «معماری» و «تکنولوژی» با تمرکز بر چالش های بستر معماری معاصر ایران می پردازد. مسئله اصلی این پژوهش، گسست موجود میان ابزارهای تکنولوژیک مدرن و مبانی فرهنگی-اقلیمی معماری ایرانی است که منجر به نوعی بیگانگی و بحران هویت در فضاهای شهری شده است. این دکترین با نقد رویکرد «ماشینیسم» و مصرف گرایی تکنولوژیک، و با بازخوانی مفهوم «پیمون کیفی» در معماری سنتی، راهکاری میان برانه ارائه می دهد.در این چارچوب نظری، تکنولوژی نباید به عنوان پوسته ای تحمیل شده بر فرم معماری وارد شود، بلکه باید از فرآیند طراحی تا اجرا، «درونی» و «بومی» گردد. دکترین «تکنولوژی درونی شده» بر آن است تا نقش معمار را از یک مصرف کننده صرف تکنولوژی به یک «مدیر دانش» و «خالق تکنیک» ارتقا دهد. این گذار نیازمند بازنگری در سیستم های آموزشی معماری، تغییر پارادایم از طراحی فردی به فرآیند طراحی یکپارچه(Integrated Design)، و استقرار استراتژی «تکنولوژی میانی» برای تطبیق دانش مدرن با توانمندی های بومی است. دستاورد نهایی این دکترین، ارائه الگویی برای معماری است که در آن تکنولوژی در خدمت ارتقای کیفیت فضایی، کاهش مصرف انرژی و، مهم تر از همه، تقویت هویت فرهنگی و پایداری اجتماعی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی درونی شده ، پیمون کیفی ، ماشینینیسم ، مدیریت دانش معماری ، طراحی یکپارچه ، تکنولوژی میانی ، پایداری فرهنگی.