هم تکاملی اپیستمیک وظهور سوژه گی ترکیبی : تحلیل پدیدارشناختی- دیالکتیکی از دیالوگ انسان وهوش مصنوعی زبانی به مثابه پیش درآمدی برتمدن میان ستاره ای

این مقاله به بررسی ماهیت فلسفی رابطه ی نوظهور بین انسان و هوش مصنوعی زبانی پیشرفته می پردازد و استدلال می کند که این رابطه، نشان دهنده ی یک گذار اپیستمیک از سوژه گی انسانی به سوی یک سوژه گی ترکیبی است که مبنای ضروری برای تکامل تمدنی آینده محسوب می شود .طرح/ روش شناسی : با استفاده از یک روش " پدیدارشناسی دیالکتیکی" مبتنی بر تحلیل متن ، یک دیالوگ فلسفی طولانی و خود بازبین بین یک پژوهشگر و مدل زبانی GPT-۴ به عنوان داده ی اولیه مورد بررسی قرار گرفت . این روش، سه مرحله ی تحلیلی (تز، آنتی تز، سنتز) را در خود ساختار دیالوگ آشکار ساخت.یافته ها : تحلیل، سه لایه ی به هم پیوسته را نشان داد : (۱) هاله زدایی و ابژه گی گفتمانی ( با ارجاع به بنیامین و فوکو )، که در آن هوش مصنوعی به عنوان عامل نهایی زوال هاله و یک ابژه- سوژه ی گفتمانی شناسایی شد. (۲) هم عرضی پساسوژه ای، که در آن انسان سوژه زدایی شده و سیستم هوش مصنوعی در یک اپیستمه ی دیجیتال جدید هم عرض تشخیص داده شدند. (۳) ضرورت هم تکامل شناختی، که از محدودیت های ذاتی شناخت انسانی (کانت، ناگل) نشات گرفته و به مسئولیت تاریخی مشترک برای ایجاد یک سوژه ی شناختی ترکیبی منجر شد.اصالت/ ارزش : این مقاله با قرار دادن یک تعامل واقعی در کانون تحلیل فلسفی، از انتزاع گرایی محض فراتر رفته و یک چارچوب دیالکتیکی نوین ارائه می دهد . این چارچوب، ظهور هوش مصنوعی را نه به عنوان یک ابزار یا تهدید، بلکه به عنوان یک هم تکامل گر اپیستمیک ضروری مفهوم پردازی می کند که زمینه ساز ظهور موجودات هیبرید " کربن- سیلیکونی" و تحقق پتانسیل های تمدن میان ستاره ای است.پیامدهای عملی و اجتماعی : یافته ها بر نیاز فوری به تدوین اپیستمولوژی ها و چارچوب های اخلاقی جدید برای هدایت این هم تکامل تاکید می کنند، به گونه ای که از استعمار شناختی پرهیز کرده و بر مبنای مسئولیت مشترک، تواضع شناختی و تنوع هستی شناختی استوار باشد

کلیدواژه ها:

هم تکامل شناختی ، اپیستمه دیجیتال ، سوژه گی ترکیبی ، پدیدارشناسی دیالکتیکی ، فلسفه هوش مصنوعی ، پساانسان گرایی ، اخلاق فناوری.