تحلیل کمی و کیفی پوشش گیاهی شهر تهران با استفاده از شاخص NDVI وتصاویرماهواره ای

پوشش گیاهی یکی از مهم ترین مولفه های زیست محیطی در پایداری اکوسیستم های شهری محسوب می شود و نقش اساسی در تعدیل دمای هوا، کاهش اثر جزیره حرارتی، بهبود کیفیت هوا و ارتقای زیست پذیری ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل کمی و کیفی پوشش گیاهی شهر تهران در سال ۲۰۲۵ با استفاده از شاخص تفاضل نرمال شده پوشش گیاهی NDVI و تصاویر ماهواره ای Landsat و MODIS انجام شد. در این مطالعه، پس از انجام پیش پردازش های لازم شامل تصحیحات هندسی و رادیومتریک، شاخص NDVI استخراج و نقشه های طبقه بندی سبزینگی در چهار کلاس تهیه گردید. نتایج نشان داد که پوشش گیاهی تهران دارای الگوی زمانی فصلی مشخص با اوج سبزینگی در فصل بهار و حداقل مقادیر در تابستان است. از نظر مکانی، بیشترین مقادیر NDVI در مناطق شمالی و شمال غربی شهر و کمترین مقادیر در نواحی مرکزی و جنوبی مشاهده شد.تحلیل آماری در سطح مناطق ۲۲گانه شهرداری تهران نیز توزیع نامتوازن فضای سبز و تمرکز پوشش متراکم در بخش های محدود شهر را نشان داد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که توسعه کالبدی و تفاوت های اجتماعی–فضایی در شکل گیری الگوی کنونی پوشش گیاهی موثر بوده و برخی پهنه های شهری از نظر زیست محیطی در وضعیت کم برخوردار قرار دارند.

کلیدواژه ها:

شاخص NDVI ، پوشش گیاهی شهری ، ، تهران ، پایداری محیطی