امنیت زیستی

خطرهای زیستی در دو دسته خطرات امنیت زیستی و خطرات ایمنی زیستی قرار داده می شوند. امنیت زیستی به عنوان مجموعه ای از اقدامات پیشگیرانه برای کاهش خطرات زیستی مانند شیوع بیماری های عفونی و مسری در انسان و دام، بیماری های محصولات کشاورزی، جلوگیری از انتقال آفات قرنطینه شده و گونه های بیگانه مهاجم قلمداد می شود. امنیت زیستی آزمایشگاه های علوم زیستی، مهم ترین زیرمجموعه امنیت زیستی به­ شمار می رود. انتشار میکروب آنتراکس در آمریکا و ویروس پا و دهان در انگلستان نمونه هایی از عدم رعایت اصول امنیت زیستی است. قطعنامه­ های ۱۵۴۰ شورای امنیت در سال ۲۰۰۴ و قطعنامه ۲۹/۵۸ مجمع جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۵، از اقدامات بین المللی در خصوص تصویب رعایت اصول امنیت زیستی است. عدم هماهنگی سیاستمداران و دانشمندان علوم زیستی، عدم تصویب قوانین درست، مدیریت ضعیف، عدم آموزش کافی به کارکنان و تکنسین ها، عدم گزینش صحیح کارکنان و دانشمندان و تولید ارگانیسم های de novo خطرناک از طریق جهش زایی مستقیم توسط تروریست ها، از مهم ترین چالش های پیش روی امنیت زیستی است. امنیت زیستی در ایران نه تنها در اولویت قرار ندارد، بلکه مباحثی مانند خطر مهندسی ژنتیک (گیاهان تراریخته) در اولویت قرارگرفته که به صورت ناعادلانه و بدون اطلاع و آگاهی کافی در خصوص احتمال خطر این گیاهان اظهارات نامستندی ارائه می شود، درصورتی که تمام مباحث مطرح در این زمینه، در بحث پیش بینی احتیاطی مطرح است.

کلیدواژه ها:

bio risks ، biosecurity challenges ، bio terrorism ، laboratory biosecurity ، biosecurity international rules ، خطرات زیستی ، چالش های امنیت زیستی ، بیوتروریسم ، امنیت زیستی آزمایشگاه ، قوانین بین المللی امنیت زیستی