سازه انگاری نوین: تحلیل هویت، روایت، هنجار و روش شناسی در روابط بین الملل

سازه انگاری طی سه دهه اخیر به یکی از رویکردهای مسلط در روابط بین الملل بدل شده است. اما بیشتر پژوهش ها بر ابعاد کلاسیک آن تمرکز داشته، تحولات متاخر این سنت فکری، کمتر به طور منسجم بررسی شده است. این مقاله با هدف برطرف کردن این خلا نظری، به واکاوی چهار شاخه نوظهور سازه انگاری می پردازد: قدرت روایی، امنیت هستی شناختی، منازعه هنجاری و نظریه زمینه ای سازه انگارانه. هر یک از این شاخه ها، ابعاد تازه ای از سیاست جهانی را برجسته می سازند؛ از نقش روایت ها در مشروعیت بخشی تا اهمیت تداوم هویت برای دولت ها، پویایی مناقشات هنجاری در نظم بین المللی و بازاندیشی روش شناختی در مطالعه سازه انگاری. روش مقاله، کیفی و نظری است و بر پایه تحلیل مفهومی و مرور نظام مند ادبیات تنظیم شده است. در هر بخش، ضمن معرفی متفکران اصلی و آثار شاخص، سیر تکاملی ایده ها ترسیم و ظرفیت های تحلیلی آنها برای فهم تحولات معاصر نظام بین الملل بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که این چهار شاخه، با عبور از چارچوب های ایستا و مادی گرا، توانایی بالایی در تبیین بحران های هویتی، منازعات هنجاری و پیچیدگی های سیاست جهانی دارند. بدین ترتیب مقاله حاضر، تصویری یکپارچه از سازه انگاری متاخر ارائه می دهد و افق های تازه ای برای پژوهش های هویتی- هنجاری در روابط بین الملل می گشاید.

کلیدواژه ها:

سازه انگاری ، قدرت روایی ، امنیت هستی شناختی ، منازعه هنجاری و روش شناسی زمینه ای سازه انگارانه.