ارزیابی روش های تدریس هنر در مدارس ایران و ارائه الگوی بومی

هنر به عنوان یکی از ارکان اصلی تربیت متوازن، نقشی بی بدیل در پرورش خلاقیت، هویت بخشی و تعالی روح دانش آموزان ایفا می کند. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی وضعیت موجود روش های تدریس هنر در مدارس ایران و ارائه یک الگوی بومی متناسب با ارزش های فرهنگی-اسلامی و نیازهای نظام آموزشی کشور است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، ترکیبی (کیفی و کمی) می باشد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان هنر، کارشناسان برنامه ریزی درسی و دانش آموزان مقطع متوسطه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. داده ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و مشاهده کلاس های درس جمع آوری و با استفاده از روش های آماری و تحلیل مضمون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که اگرچه معلمان هنر به اهمیت روش های فعال تدریس معتقدند، اما در عمل به دلایلی همچون کمبود امکانات، فشار برنامه درسی و نبود الگوی مشخص، غالبا از روش های سنتی و تقلیدی استفاده می کنند. همچنین نتایج حاکی از آن است که روش های وارداتی و غیربومی، پاسخگوی کامل نیازهای تربیتی دانش آموزان ایرانی نیستند. بر اساس این ارزیابی، یک الگوی بومی پیشنهاد شد که در آن بر «تلفیق هنر با مفاهیم دینی و ملی»، «یادگیری مبتنی بر پروژه و کارگاهی»، «توجه به استعدادهای فردی» و «ارتباط هنر با زندگی روزمره» تاکید شده است. این الگو با رویکرد سند تحول بنیادین آموزش و پرورش همسو بوده و می تواند به عنوان راهنمایی برای ارتقای کیفیت آموزش هنر در مدارس مورد استفاده قرار گیرد

کلیدواژه ها:

آموزش هنر ، روش های تدریس ، الگوی بومی ، مدارس ایران ، سند تحول بنیادین ، خلاقیت هنری ، برنامه ریزی درسی هنر ، ارزش های اسلامی-ایرانی