الگوی دیالکتیکی تحلیل نشانه شناختی معماری: تلفیق ساختارگرایی، پساساختارگرایی و هرمنوتیک

این پژوهش با هدف تدوین یک الگوی تحلیلی دیالکتیکی، منسجم و تکرارپذیر برای خوانش نشانه شناختی آثار معماری طراحی شده است. با وجود تنوع روزافزون رویکردهای نشانه شناختی در نظریه معماری، مطالعات موجود غالبا به یک پارادایم منفرد محدود مانده و فاقد چارچوبی جامع برای تحلیل چندلایه و میان رشته ای معماری هستند. پژوهش حاضر، با اتخاذ رویکرد کیفی–تفسیری و بهره گیری از گونه شناسی به عنوان ابزار سازمان دهی پیشاتحلیل، شش جدول تحلیلی مستقل اما پیوسته را ایجاد می کند که پارادایم های ساختارگرایی، پساساختارگرایی (با تاکید بر مفاهیم بینامتنیت و واگرایی)، هرمنوتیک فلسفی و هرمنوتیک روشمند را در یک مدل دیالکتیکی تلفیق می نمایند. آزمون این الگو بر نمونه های شاخص معماری نشان می دهد که تولید معنا در معماری نه یک فرآیند ایستا و نه صرفا پویا، بلکه نتیجه تعامل دیالکتیکی میان ساختار، گسست و فرایند تفسیر است. مدل پیشنهادی، با فراهم آوردن امکان تحلیل نظام مند، مقایسه پذیر و آموزشی، نه تنها به غنای نظری مطالعات نشانه شناختی معماری می افزاید، بلکه می تواند به عنوان ابزاری استراتژیک در پژوهش های پیشرفته و آموزش تحصیلات تکمیلی معماری مورد استفاده قرار گیرد..

کلیدواژه ها:

نشانه شناسی معماری ، ساختارگرایی ، پساساختارگرایی ، هرمنوتیک فلسفی ، هرمنوتیک روشمند