تاثیر شیوه های تربیتی والدین بر رشد خلاقیت و کنجکاوی در عصر فناوری هوشمند

در هزاره سوم، ظهور فناوری های هوشمند و هوش مصنوعی، پارادایم های سنتی آموزش و پرورش را به طور بنیادین دگرگون کرده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش واسطه ای و مستقیم شیوه های تربیتی والدین در تعامل با ابزارهای هوشمند بر دو مولفه حیاتی رشد شناختی، یعنی خلاقیت و کنجکاوی کودکان و نوجوانان انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نوع تحلیلی-توصیفی است که با مرور سیستماتیک و ترکیب یافته های پژوهش های اخیر، به تبیین چگونگی اثرگذاری فناوری بر کارکردهای اجرایی مغز و اشتیاق تحصیلی می پردازد. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که فناوری هوشمند به خودی خود خنثی نیست؛ بلکه نوع مواجهه والدین با این پدیده (از رویکردهای محدودکننده تا رویکردهای مشارکتی و هدایت گر) تعیین کننده نهایی تاثیر آن بر کنجکاوی معرفت شناختی و تفکر انتقادی فرزندان است. نتایج حاکی از آن است که اگرچه هوش مصنوعی ظرفیت های بی بدیلی برای شخصی سازی آموزش و تحریک حس کنجکاوی از طریق یادگیری بازی محور دارد، اما فقدان نظارت تربیتی صحیح و اتکای محض به الگوریتم ها می تواند منجر به تضعیف مهارت های تفکر واگرا شود. این مقاله با ارائه چارچوبی نظری، ضرورت بازتعریف نقش والدین از «ناظران مصرف» به «تسهیل گران تعامل خلاق» را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

شیوه های تربیتی والدین ، هوش مصنوعی در آموزش ، خلاقیت و نوآوری ، کنجکاوی معرفت شناختی ، تفکر انتقادی.