رابطه بین احساس معنا در یادگیری و انگیزه پیشرفت در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر خوی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین احساس معنا در یادگیری و انگیزه پیشرفت در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر خوی در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. با توجه به اهمیت روزافزون مولفه های درونی یادگیری در موفقیت تحصیلی، این پژوهش تلاش کرد مشخص کند تا چه اندازه تجربه معنا در فرایند یادگیری می تواند انگیزه پیشرفت دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود و نمونه ای شامل ۳۰۰ نفر از دانش آموزان با استفاده از نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه احساس معنا در یادگیری و پرسشنامه انگیزه پیشرفت بود که روایی و پایایی آنها در پژوهش حاضر تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شد.یافته ها نشان داد که بین احساس معنا در یادگیری و انگیزه پیشرفت رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که دانش آموزانی که یادگیری را مرتبط با اهداف، آینده و زندگی واقعی خود می دانند، سطح بالاتری از تلاش، پشتکار، هدف گذاری و امید به موفقیت را تجربه می کنند. تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که احساس معنا می تواند بخش قابل توجهی از واریانس انگیزه پیشرفت را پیش بینی کند. نتایج پژوهش اهمیت معنادار کردن آموزش، استفاده از روش های تدریس فعال و تقویت ارتباط محتوا با تجربیات واقعی دانش آموزان را نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

احساس معنا در یادگیری ، انگیزه پیشرفت ، نوجوانان ، متوسطه دوم ، یادگیری معنادار.