رابطه بازی های آموزشی تشویقی با یادگیری انگیزش و نگرش به درس ریاضی در دانش آموزان پسر پایه سوم ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر به منظور تعیین رابطه بین میزان استفاده از بازی های آموزشی تشویقی با یادگیری، انگیزش و نگرش به درس ریاضی در دانش آموزان پسر پایه سوم ابتدایی انجام شد. روش این پژوهش از نوع کمی و توصیفی-همبستگی است و از پرسشنامه در جهت گردآوری اطلاعات استفاده شده است. نمونه بررسی ۱۲۰ دانش آموز پسر پایه سوم ابتدایی شهر مشهد بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه محقق ساخته میزان استفاده از بازی های آموزشی تشویقی، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر، پرسشنامه نگرش به ریاضی ATMI و آزمون پیشرفت تحصیلی ریاضی بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین میزان استفاده از بازی های آموزشی تشویقی با یادگیری درس ریاضی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰٫۰۱ = p، ۰٫۳۶ = r). همچنین بین میزان استفاده از این بازی ها با انگیزش تحصیلی (۰٫۰۰۳ = p، ۰٫۴۱ = r) و نگرش نسبت به درس ریاضی (۰٫۰۰۱ = p، ۰٫۴۵ = r) نیز رابطه مثبت و معناداری به دست آمد. شدت این روابط در حد متوسط تا نسبتا قوی ارزیابی شد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که استفاده از بازی های آموزشی تشویقی با بهبود یادگیری، افزایش انگیزش و ایجاد نگرش مثبت نسبت به درس ریاضی در دانش آموزان پسر پایه سوم ابتدایی همراه است. بر این اساس، گنجاندن این گونه فعالیت های آموزشی در فرایند تدریس ریاضی دوره ابتدایی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی تشویقی ، یادگیری ریاضی ، انگیزش تحصیلی ، نگرش به ریاضی ، دانش آموزان ابتدایی ، پایه سوم ابتدایی ، پژوهش توصیفی–همبستگی.