مروری بر طبقه بندی و انواع روش های تدریس در سیستم آموزش عمومی

نقش اصلی سیستم آموزش عمومی (آموزش و پرورش)، افزایش ظرفیت دانش آموزان برای رشد و نمو فردی، اجتماعی و یادگیری درسی است. ایجاد بینش های جدید در معلمان اهمیت بالایی دارد. یکی از شاخص هایی که در یادگیری فرد تاثیر زیادی دارد، روش تدریس است. وظیفه مدرس در فرآیند تدریس، تنها انتقال واقعیت های علمی به فراگیران نیست؛ بلکه باید موقعیت و شرایط مطلوب یادگیری را فراهم کند و چگونه اندیشیدن و چگونه آموختن را به آنان بیاموزد. با نگاهی به روش های تدریس در گذر زمان، متوجه می شویم که در نظام های آموزشی گذشته، بیشتر بر انتقال دانش تاکید شده و تدریس، حالت استاد محوری داشته است. معلم آگاه ضمن بهره گیری از روش های مختلف، می تواند اراده و اختیار شاگرد را به رسمیت شناخته و او را مسئول یادگیری بداند. چنین شیوه ای، مبتنی بر استفاده از روش های فعال تدریس است که به دانش آموزان، روحیه مسئولیت پذیری می دهد. اما باید اذعان نمود، از همه مهم تر، استفاده از روش های تلفیقی است. در روش های تلفیقی، خلاقیت و مهارت های ارتباطی و علمی کاوش گری و حل مساله، بیش از سایر روش های تدریس، توسعه، آموخته و درونی می گردد. نتایچ مرور مقالات معتبر در این زمینه نشان می دهد که روش های نوین تدریس، علاوه بر پیشرفت تحصیلی فراگیران، در ایجاد انگیزه و رضایت خاطر، پرورش شخصیت، تعهد به اصلاح امور، تقویت خلاقیت، همدلی، صبر و شکیبایی، احترام به جمع و تقویت کار گروهی، موثر است. در حالت کلی نتایج این پژوهش نشان داد که روش ها و فنون تدریس از ارکان اساسی در فرآیند آموزش و یادگیری هستند. این روش ها تعیین کننده کیفیت انتقال مفاهیم به فراگیران و موفقیت در دستیابی به اهداف آموزشی اند. شناخت روش های نوین آموزشی می تواند در افزایش کارایی تدریس و بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری نقش اساسی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

کاوش گری ، حل مساله ، روش تدریس ، آموزش و پرورش ، خلاقیت دانش آموز