تاثیر فناوری های نوین در آموزش ابتدایی

این مقاله به بررسی کلی و بدون نمونه موردی تاثیر فناوری های نوین — به ویژه هوش مصنوعی، واقعیت افزوده/مجازی، پلتفرم های یادگیری مبتنی بر وب و برنامه های موبایلی— بر فرآیندهای آموزشی در دوره ابتدایی می پردازد. هدف اصلی شناسایی و تحلیل اثرات این فناوری ها بر سه بعد شناختی، عاطفی اجتماعی و اجرایی یادگیری است. برای دستیابی به این هدف، یک مرور نظام مند ادبیات (۲۰۱۸ ۲۰۲۴) در پایگاه های Scopus، Web of Science، ERIC و Google Scholar انجام شد؛ مقالات پژوهشی هم ارزی، گزارش های سازمانی و کتاب های تخصصی مرتبط با فناوری های مذکور و آموزش سنی ۶ ۱۲ سالگی برگزیده شد. داده های استخراج شده بر پایه چارچوب سه گانه یادگیری (Cognitive, Affective Social, Operational) که توسط Anderson و Krathwohl (۲۰۰۱) اصلاح شده است، طبقه بندی گردید. نتایج نشان می دهد:۱. فناوری های هوش مصنوعی می توانند مسیر یادگیری را به صورت پویا شخصی سازی، بازخورد فوری ارائه و نقاط ضعف دانش آموزان را شناسایی نمایند؛ اما خطر پیش داوری الگوریتمی و چالش های حریم خصوصی باقی می ماند.۲. واقعیت افزوده/مجازی با فراهم کردن تجسم های سه بعدی و محیط های تعاملی، حافظه کاری و درک مفهومی را تقویت می کند؛ هزینه سخت افزار و نیاز به محتواهای سن پذیر از مهم ترین محدودیت هاست.۳. پلتفرم های یادگیری وب و ابزارهای همکاری آنلاین تعامل معلم دانش آموز را افزایش می دهند و امکان گیمیفیکیشن برای ارتقاء انگیزش فراهم می کنند؛ وابستگی به زیرساخت های اینترنتی پایدار و توانمندسازی معلمان از الزامات اساسی است.در بعد عاطفی اجتماعی، فناوری های دسترسی پذیر می توانند شمولیت آموزشی را ارتقاء دهند، اما استفاده نادرست ممکن است حضور فیزیکی معلم را کاهش دهد. در بعد اجرایی، داشبوردهای تحلیلی به معلمان امکان مدیریت کلاس و نظارت بر پیشرفت جمعی را می دهند؛ اما برای بهره برداری موثر نیاز به برنامه های حرفه ای مستمر و سرمایه گذاری در زیرساخت های دیجیتال دارد.در پایان، مقاله پیشنهادهای سیاست گذاری شامل سرمایه گذاری در زیرساخت های اینترنتی، تدوین استانداردهای محتوا، فراهم سازی مشوق های مالی برای خرید ابزارهای نوین و تدوین چارچوب های اخلاقی حاکم بر داده های دانش آموزی ارائه می کند.