گوشه گیری اجتماعی دانش آموزان و راهکارهای تربیتی

گوشه گیری اجتماعی دانش آموزان یکی از مهم تربیتی و روان شناختی در نظام آموزشی است که می تواند رشد اجتماعی، هیجانی و تحصیلی آنان را با اختلال مواجه سازد. این پدیده معمولا به صورت کناره گیری از تعامل با همسالان، اجتناب از فعالیت های گروهی و کاهش مشارکت کلاسی بروز می کند و اغلب ریشه در عوامل فردی، خانوادگی و مدرسه ای دارد. محیط آموزشی ناایمن، شیوه های نادرست ارزشیابی، ضعف مهارت های اجتماعی و تجربه های منفی پیشین می توانند در تداوم گوشه گیری نقش موثری ایفا کنند. پژوهش حاضر به روش مروری و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و مطالعات علمی، به بررسی مفهوم گوشه گیری اجتماعی، عوامل موثر بر شکل گیری آن، نشانه ها و پیامدهای تربیتی و تحصیلی این پدیده در دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که پیشگیری و کاهش گوشه گیری اجتماعی مستلزم رویکردی جامع، حمایتگرانه و مبتنی بر تعامل مثبت در محیط مدرسه است. نقش آگاهانه معلمان، مشارکت خانواده و اجرای مداخلات آموزشی و تربیتی هدفمند می تواند زمینه ساز افزایش مشارکت اجتماعی و بهبود بهزیستی روانی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

گوشه گیری اجتماعی ، دانش آموزان ، مهارت های اجتماعی ، محیط مدرسه.