فعالیت هیپوکامپ در پردازش حافظه های تروماتیک

این پژوهش به تبیین نقش هیپوکامپ در پردازش و سازمان دهی حافظه های تروماتیک می پردازد و با اتکا به شواهد عصب شناختی و بالینی نشان می دهد که مواجهه با تروماهای روانی می تواند به طور معناداری ساختار و کارکرد هیپوکامپ را دستخوش تغییر سازد. کاهش حجم هیپوکامپ در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلالات اضطرابی و افسردگی های مرتبط با تروما، از یافته های پایدار مطالعات تصویربرداری عصبی به شمار می رود؛ یافته ای که با اختلال در کدگذاری زمانی مکانی حافظه های روایی، تثبیت نابهنجار مولفه های عاطفی و دسترسی ناکارآمد به خاطرات شخصی همراه است. این دگرگونی های عصبی نه تنها بازتابی از آسیب نورونی ناشی از هیپرکورتیزولیسم مزمن و کاهش نوروژنز در ناحیه دندانه دار (Dentate Gyrus) هستند، بلکه به عنوان بستری برای اختلال در یکپارچگی هویتی، نارسایی در تنظیم هیجان و شکل گیری الگوهای شناختی تکرارشونده ای چون فلش بک و رفتارهای اجتنابی عمل می کنند.با این حال، شواهد فزاینده ای از انعطاف پذیری ساختاری و عملکردی هیپوکامپ در پاسخ به مداخلات درمانی اثربخش از جمله روان درمانی شناختی رفتاری، تمرین های ذهن آگاهی و داروهای تعدیل کننده محور هیپوتالاموسهیپوفیزآدرنال (HPA) حمایت می کند که امکان بهبود کارکردهای حافظه ای و کاهش علائم بالینی را مطرح می سازد.

کلیدواژه ها:

حافظه روایی ، تروما ، ptsd ، نوروپلاستیسته ، نوروژنز