بررسی حق آموزش در قانون اساسی و سازوکارهای اجرای آن در قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با الهام از آموزه ها و تعالیم دین مبین اسلام و همسویی با اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی, اجتماعی و فرهنگی, حق بر آموزش را به عنوان حقوق فردی و حقوق اجتماعی-شهروندی برای ملت ایران به رسمیت شناخته است. در اسناد بالادستی و بویژه قوانین برنامه توسعه نیز حق بر آموزش مورد تاکید قرار گرفته است. با عنایت به افزایش نرخ پوشش تحصیلی در سطح کشور, تحقق حق بر آموزش در جامعه نسبت به گذشته از وضعیت خوبی برخوردار است. اما با وجود برخی مشکلات درون سازمانی و برون سازمانی همچنان در جامعه و به ویژه در مناطق محروم افرادی زندگی می کنند که از نعمت سواد خواندن و نوشتن محروم هستند و از حق بر آموزش خود بی بهره اند, که متولیان امر آموزش و پرورش می توانند با توسعه کمی و کیفی پوشش تحصیلی در سطح کشور در احقاق حق بر آموزش این گونه افراد اقدام نمایند. نگارنده در مقاله حاضر در صدد است ضمن بررسی جایگاه حق آموزش در قانون اساسی، سازوکارهای اجرای آن در قانون برنامه هفتم پیشرفت را مورد بررسی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

حق آموزش ، قانون اساسی ، آموزش و پرورش.