مقایسه برخی شیوه های نوین (مبتنی بر هوش مصنوعی) و سنتی تدریس در آموزش و پرورش

آموزش یکی از مهمترین عوامل پیشرفت افراد یک جامعه به شمار می رود. تلفیق آموزش و فناوری های نوین می تواند در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و فرآیند موثر یاددهی-یادگیری نقش اساسی ایفا کند. ورود نظام تعلیم و تربیت رسمی و عمومی به عرصه تعامل با علوم و فناوری های نوین و هوش مصنوعی امری اجتناب ناپذیر و ضروری است و لازمه آن داشتن چهارچوب مفهومی جامع و الگوی عملیاتی کارآمد است و برای رسیدن به این چهارچوب و الگو می بایست ابتدا ملاحظات و ویژگی های بکارگیری علوم و فناوری های نوین و هوش مصنوعی در امر تربیت و همچنین ملاحظات و ویژگی های نظام تعلیم و تربیت رسمی و عمومی کشور، مشخص و مورد توجه قرارگیرد. یکی از فناوری های نوین در آموزش و ارزشیابی، کاربرد هوش مصنوعی است که توانسته است جایگاه ویژه ای در فرایند ارزشیابی پیشرفت تحصیلی موثر باشد. وظیفه مدرس در فرآیند تدریس، تنها انتقال واقعیت های علمی به فرا گیران نیست؛ بلکه باید موقعیت و شرایط مطلوب یادگیری را فراهم کند و چگونه اندیشیدن و چگونه آموختن را به آنان بیاموزد. با نگاهی به روش های تدریس در گذر زمان، متوجه می شویم که در نظام های آموزشی گذشته، بیشتر بر انتقال دانش تاکید شده و تدریس، حالت استادمحوری داشته است. استفاده از سیستم های هوشمند امکان جمع آوری داده های عملکردی، تحلیل سریع نتایج و ارائه بازخورد دقیق و شخصی سازی شده را برای دانش آموزان فراهم می کند. با این حال، نقش معلم در تفسیر نتایج و استفاده صحیح از اطلاعات به دست آمده برای بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری همچنان حیاتی است. هدف اصلی این مطالعه استفاده از هوش مصنوعی در آموزش و مقایسه آن با روش های ستنی تدریس است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که کاربرد هوش مصنوعی در مقایسه با شیوه های تدریس سنتی می تواند موجب بهبود کیفیت تدریس، بهبود تعاملات معلم و دانش آموز، افزایش بازدهی یادگیری، تولید محتوای آموزشی هدفمند و یادگیری شخصی سازی شده می شود.

کلیدواژه ها:

شیوه سنتی تدریس ، علاقه مندی دانش آموزان ، آموزش و پرورش ، یادگیری هوشمند