تلفیق راهبردهای یادگیری فعال با روش های نوین تدریس: یک مرور نظام مند

آموزش نوین در قرن بیست و یکم نیازمند گذار از مدل های سنتی انتقال دانش به رویکردهایی است که یادگیرنده را در مرکز فرآیند قرار دهد. این مقاله به بررسی اهمیت و سازوکارهای تلفیق راهبردهای یادگیری فعال (Active Learning) با روش های نوین تدریس، از جمله کلاس معکوس (Flipped Classroom) و یادگیری مشارکتی (Cooperative Learning)، می پردازد. مبانی نظری یادگیری فعال که بر مشارکت شناختی و رفتاری دانش آموزان تاکید دارد (Bonwell & Eison, ۱۹۹۱)، در کنار نظریه هایی چون یادگیری معنادار (Ausubel, ۱۹۶۸) و نظریه تعیین خود (Deci & Ryan, ۲۰۰۰)، چارچوبی برای بهبود عمق یادگیری و افزایش انگیزه فراهم می سازد. شواهد تجربی نشان می دهند که استفاده سیستماتیک از یادگیری فعال، نتایج آموزشی را به طور معناداری بهبود می بخشد (Freeman et al., ۲۰۱۴). در این پژوهش، مدل عملیاتی برای ادغام این رویکردها در محیط های آموزشی مبتنی بر شواهد ارائه می شود و تاثیر این تلفیق بر کیفیت یادگیری (Biggs & Tang, ۲۰۱۱) و بازدهی آموزشی مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، روش های نوین تدریس ، کلاس معکوس ، یادگیری مشارکتی ، یادگیری با کیفیت.