بررسی تاثیر راهبردهای والد-معلم برای هماهنگی رفتار کودکان دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی در مدرسه و خانه

این مقاله مروری به بررسی تاثیر و کارایی راهبردهای والد-معلم برای هماهنگی رفتار کودکان دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی در محیط مدرسه و خانه می پردازد. پژوهش های اخیر نشان می دهد که مداخله های مشترک والد-معلم می تواند به بهبود رفتارهای تکمیلی مانند کنترل پاسخ، کاهش رفتارهای تحریک آمیز و افزایش همکاری اجتماعی منجر شود و نقش الگویی از هماهنگی و پیگیری منظم بین دو محیط را تقویت کند. این مرور، ارتباط بین رویکردهای آموزشی والدین و شیوه های مدیریت رفتاری معلمان را با هم ترکیب می کند تا چگونگی تحقق سازوکارهای هماهنگی در مدرسه و خانه را روشن سازد. روش شناسی مرور در این مقاله شامل جست وجو ساختارمند منابع منتشرشده در بازه زمانی معین، انتخاب مطالعات با معیارهای ورود مشخص و ارزیابی اعتبار و کیفیت داده ها است. یافته ها نشان می دهد که دخالت های مبتنی بر رفتار، آموزش مهارت های تنظیم هیجانی، تنظیم محیط کلاسی و خانه داری از طریق استراتژی های سازمان دهی جلسه ای، فیدبک بازخورد سازنده و پیگیری منظم، می تواند به بهبود تعامل والدین-معلم و کاهش ناسازگاری های رفتاری منتهی شود. با وجود این مزایا، محدودیت های بیشتری از جمله تنوع شیوه های اندازه گیری، تفاوت های فرهنگی- زبانی و نیاز به پایداری در مدت زمان طولانی وجود دارد که برای توسعه مداخله های پایدار و تکرارپذیر ضروری است. نتیجه گیری این است که هماهنگی راهبردی والد-معلم، به ویژه در چارچوب مداخلات چندبعدی و با هدف توسعه سازوکارهای مشترک، می تواند به بهبود کلی عملکرد مدرسه ای و رفتارهای روزمره کودکان دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی کمک کند، هرچند که اجرای منسجم و مدیریت شده آن نیازمند برنامه ریزی دقیق، آموزش مداوم کادر آموزشی و پشتیبانی خانوادگی است.

کلیدواژه ها:

راهبردهای والد-معلم ، هماهنگی رفتار ، اختلال نقص توجه/بیش فعالی ، مدرسه ، خانه