تاثیر کمال گرایی و میهن دوستی بر شیوه ی تفکر مدیران مدارس در آموزش وپرورش استان مازندران

این پژوهش به بررسی تاثیر کمال گرایی و میهن دوستی بر سبک های تفکر مدیران مدارس در نظام آموزش وپرورش استان مازندران می پردازد. اگرچه کمال گرایی افراد را به سمت معیارهای بالا سوق می دهد، اما شکل افراطی آن می تواند به انعطاف ناپذیری در تصمیم گیری منجر شود. از سوی دیگر، میهن دوستی به عنوان دلبستگی فرهنگی و عاطفی به وطن، می تواند بر شیوه های رهبری تاثیر بگذارد، اما نقش آن در مدیریت آموزشی کمتر بررسی شده است. این تحقیق با استفاده از روش ترکیبی (کمی - کیفی)، پیمایشی (نمونه ۳۰۰ نفری) و مصاحبه های نیمه ساختاریافته (۲۰ نفر) انجام شده است تا تاثیر این ویژگی ها بر انعطاف پذیری شناختی، حل مسئله و نوآوری مدیران آموزشی را ارزیابی کند. یافته ها نشان می دهد که کمال گرایی نقش دوگانه ای دارد: درحالی که کمال گرایی سازگارانه، تفکر نظام مند را تقویت می کند، کمال گرایی ناسازگار با مقاومت در برابر تغییر مرتبط است. از طرف دیگر، میهن دوستی باعث تقویت رهبری مشارکتی می شود، اما ممکن است گاهی پذیرش رویکردهای جهانی در آموزش را محدود کند. همچنین، تعامل بین کمال گرایی بالا و میهن دوستی قوی، سبک تفکر منحصربه فردی به نام «واقع گرایی اصول محور» ایجاد می کند که ترکیبی از آرمان گرایی و انطباق پذیری با شرایط محلی است. این یافته ها برای برنامه های توسعه رهبری در آموزش وپرورش کاربردی هستند و نشان می دهند که ترویج کمال گرایی متعادل و میهن دوستی متناسب بافرهنگ می تواند تصمیم گیری مدیران را بهینه کند. از محدودیت های این پژوهش می توان به خاص بودن بافت اجتماعی - فرهنگی مازندران و سوگیری های خودگزارشی اشاره کرد. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده به بررسی اثرات بلندمدت و مقایسه های بین فرهنگی بپردازند

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ، میهن دوستی ، سبک های تفکر ، رهبری آموزشی ، مدیریت آموزش ، مازندران