مروری بر تاثیر سبک های دلبستگی فرزند بر تنظیم هیجان و تاب آوری

این مطالعه با هدف بررسی نظام مند نقش سبک های دلبستگی فرزندان در تبیین تنظیم هیجان و تاب آوری آن ها انجام شد. در این مرور نظام مند، مقالات فارسی و انگلیسی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های معتبر داخلی و بین المللی با استفاده از کلیدواژه های مرتبط با سبک دلبستگی، تنظیم هیجان، تاب آوری و کودک جست وجو و بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیین شده غربال شدند، که در نهایت ۲۵ مطالعه (۱۵ فارسی و ۱۰ انگلیسی) برای تحلیل نهایی انتخاب گردیدند. یافته ها نشان داد سبک دلبستگی ایمن با استفاده از راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان (مانند بازنگری شناختی، تمرکز بر مسئله و جست وجوی حمایت اجتماعی) و سطوح بالاتر تاب آوری در مواجهه با استرس های رشدی، تحصیلی و خانوادگی همراه است، در حالی که سبک های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) با سرکوب هیجان، نشخوار فکری، واکنش های هیجانی شدید و کاهش تاب آوری و افزایش آسیب پذیری هیجانی مرتبط اند. همچنین نتایج مدل های ساختاری نشان دادند که تنظیم هیجان اغلب نقش میانجی بین دلبستگی و تاب آوری ایفا می کند و کیفیت دلبستگی والد–کودک می تواند به طور غیرمستقیم تاب آوری تحصیلی و روان شناختی را از طریق بهبود تنظیم هیجان تقویت کند. بر اساس این شواهد، تقویت دلبستگی ایمن و آموزش راهبردهای تنظیم هیجان به والدین و فرزندان می تواند به عنوان رویکردی موثر برای ارتقای تاب آوری و پیشگیری از مشکلات هیجانی و رفتاری در کودکان و نوجوانان به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی فرزندان ، تنظیم هیجان ، تاب آوری ، دلبستگی ایمن ، دلبستگی ناایمن ، کودکان