بررسی شایستگی ها و مهارت های مورد نیاز مربیان پرورشی با توجه به نیازهای عصر حاضر

در شرایطی که تحولات سریع فناورانه، فرهنگی و اجتماعی، ساختارهای سنتی آموزشی را به چالش کشیده اند، نقش مربیان پرورشی از سطح نظارت رفتاری فراتر رفته و به عنوان «هم پرورش گر»، «مترجم فرهنگی» و «مدیر بحران هویتی» اهمیت ویژه ای یافته است. با این حال، شکاف گسترده ای میان شایستگی های سنتی تعریف شده برای مربیان (مانند تعهد اخلاقی و مهارت های اداری) و نیازهای پیچیده عصر حاضر (همچون سواد رسانه ای انتقادی، هوش موقعیتی و انعطاف پذیری اخلاقی دیجیتال) وجود دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و از نوع مرور نظام مند پیشینه تحقیق، با تحلیل محتوای منابع معتبر داخلی و بین المللی (از جمله مقالات، کتاب ها و گزارش های سازمانی)، به دنبال تدوین چارچوبی جامع و عملیاتی از شایستگی های پویا و موقعیت محور مربیان پرورشی است. یافته ها نشان می دهد که تحول مفهومی شایستگی مربی در سه گسست مفهومی، از ذات گرایی به عمل گرایی، از عمل گرایی به رابطه محوری، و از رابطه محوری به موقعیت محوری-پویا، در حال وقوع است. همچنین، چهار شکاف ساختاری در نظام آموزشی ایران شناسایی شد: مفهومی (تفاوت عمیق میان اسناد رسمی و ادبیات جهانی)، روش شناختی (غلبه بر رویکردهای توصیفی غیرسیستماتیک)، آموزشی (کمبود آشنایی با مفاهیم عصب شناختی) و اجرایی (عدم گنجاندن مهارت های نوین در برنامه های رسمی). در نتیجه، جایگزینی مفهوم «صلاحیت پویا» به جای «تناسب ساکن» ضروری است تا مربیان بتوانند چالش های پرورشی را به فرصت های رشد دوطرفه تبدیل کنند

کلیدواژه ها:

شایستگی پرورشی ، مهارت پرورشی ، مربیان پرورشی ، نیاز عصر حاضر.