پیش بینی اضطراب امتحان بر اساس خودشناسی انسجامی و خودکنترلی در دانش آموزان پایه هفتم شهر گرگان

هدف پژوهش حاضر پیش بینی اضطراب امتحان بر اساس خودشناسی انسجامی و خودکنترلی در دانش آموزان پایه هفتم شهر گرگان بود. روش تحقیق توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۸۵۷۸ دانش آموز پایه هفتم بود که بر اساس فرمول کوکران ۳۶۷ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه اضطراب امتحان اسپیلبرگر، مقیاس خودکنترلی گراسمیک و مقیاس خودشناسی انسجامی قربانی بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین خودکنترلی و خودشناسی انسجامی با اضطراب امتحان رابطه منفی و معنادار وجود داشت و این دو متغیر توانستند بخش قابل توجهی از تغییرات اضطراب امتحان را پیش بینی کنند. نتایج نشان دهنده آن بود که دانش آموزانی با خودکنترلی و خودشناسی بالاتر، اضطراب امتحان کمتری تجربه کردند. در نتیجه گیری مشخص شد تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودآگاهی می تواند راهبردی موثر برای کاهش اضطراب امتحان باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، خودکنترلی ، خودشناسی انسجامی ، دانش آموزان ، پیش بینی تحصیلی.