یادگیری زبان انگلیسی با استفاده از روش های مختلف تدریس در مدرسه

آموزش زبان انگلیسی در مدارس به عنوان یک مهارت حیاتی در عصر جهانی شدن، همواره با چالش های روش شناختی روبرو بوده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و مقایسه اثربخشی روش های مختلف تدریس، از جمله روش های سنتی مانند ترجمه دستور زبان (GTM) و روش های نوین مانند آموزش ارتباطی زبان (CLT)، یادگیری مبتنی بر تکلیف (TBLT) و استفاده از فناوری های دیجیتال در محیط مدرسه است. این تحقیق با نگاهی به نیازهای متغیر دانش آموزان نسل جدید، به دنبال پاسخ به این پرسش است که کدام رویکرد می تواند انگیزه و مهارت های چهارگانه زبانی را به شکل پایدارتری تقویت کند. یافته های این مطالعه نشان می دهد که صرفا تکیه بر یک روش خاص نمی تواند تمامی نیازهای یادگیری را پوشش دهد؛ بلکه رویکرد «التقاطی» یا ترکیبی که در آن معلم با توجه به بافت کلاس و سطح دانش آموزان از ابزارهای بصری، بازی وارسازی و تعاملات اجتماعی استفاده می کند، بیشترین بازدهی را دارد. نتایج حاکی از آن است که روش های فعال و دانش آموزمحور، اضطراب یادگیری را کاهش داده و اعتماد به نفس دانش آموزان را در تولید زبانی افزایش می دهند. در نهایت، پیشنهاد می شود که سیستم های آموزشی با بازنگری در سرفصل ها و تجهیز مدارس به ابزارهای کمک آموزشی، بستر را برای گذار از حافظه محوری به سمت مهارت محوری فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان انگلیسی ، روش های تدریس ، یادگیری فعال ، تعامل کلاسی.