کاربرد داستان گویی به عنوان ابزار تدریس در کلاس ادبیات

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر به کارگیری روش داستان گویی به عنوان ابزار تدریس در کلاس ادبیات فارسی بر درگیری تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شهر تویسرکان انجام شد. این مطالعه به روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه هشتم شهر تویسرکان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۵۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه ۲۵ نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش با روش داستان گویی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی (سخنرانی و توضیح متن) را دریافت کردند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه محقق ساخته سنجش درگیری تحصیلی با سه مولفه شناختی، عاطفی و رفتاری و آزمون پیشرفت تحصیلی ادبیات استفاده شد. روایی محتوایی ابزارها توسط متخصصان تایید و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۸/۰ و ۸۱/۰ محاسبه گردید. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که میانگین نمرات درگیری تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش در پس آزمون به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (۰۰۱/۰>p). اندازه اثر روش داستان گویی بر درگیری تحصیلی ۵۹/۰ و بر پیشرفت تحصیلی ۶۲/۰ به دست آمد که حاکی از تاثیر قوی این روش است. این یافته ها نشان می دهد که استفاده از داستان گویی در تدریس ادبیات، تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش درگیری تحصیلی و بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد. بر اساس یافته ها، به کارگیری این روش فعال تدریس در کلاس های ادبیات و گنجاندن آن در برنامه های آموزش ضمن خدمت معلمان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، تدریس ادبیات ، پیشرفت تحصیلی ، درگیری تحصیلی