شناسایی اقدام های تشویقی رانندگان در جهت بازدارندگی از تخلفات رانندگی

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف شناسایی اقدام های تشویقی رانندگان در جهت بازدارندگی از تخلفات رانندگی انجام شده است. روش: رویکرد این تحقیق کیفی، به لحاظ نوع اکتشافی و به لحاظ روش، تحلیل مضمون بود که از روش کدگذاری کولاییزی با استفاده از نرم افزار MAXQDA-۲۰۲۰ برای تحلیل آن استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه نخبگان، فرماندهان با تجربه راهور، اساتید برگزیده روانشناسی، اساتید برگزیده حقوق، وکلای دادگستری، جامعه شناسان و کارشناسان آموزش و پرورش در کشور ایران بود که از بین آن ها به صورت هدفمند تا رسیدن به حد اشباع نظری، تعداد ۱۹ نفر از آن ها شناسایی و مورد مصاحبه قرار گرفتند. در این پژوهش از مصاحبه نیمه ساختاریافته در قالب ۸۲ سوال گزینه بایست- باز پاسخ و ۱۰ سوال بازپاسخ استفاده شد. یافته ها: تحلیل یافته ها نشان داد که در حوزه تشویق های بازدارنده تخلفات، مضامین فراگیر و سازمان دهنده عبارت بودند از: اقدام های آموزشی- توجیهی: راهورگری(۶ مضمون پایه)، گذردانگی( ۳ مضمون پایه) و تدوین دروس(۲ مضمون پایه)، اقدام های مالی- اقتصادی: منفعت سازی(۲ مضمون پایه) و تخفیف ( ۴ مضمون پایه)، اقدام های فرهنگی- اجتماعی: راهورگری(۳ مضمون پایه) و مزیت سازی (۵ مضمون پایه)ف اقدام های رسانه ای- تبلیغی: مشهورسازی (۲ مضمون پایه)، تولید محتوا(۳ مضمون پایه) و راهورگری(۲ مضمون پایه)، اقدام های واکنشی- بازخوردی: مسئول سازی (۲ مضمون پایه)، بازخورد (۲ مضمون پایه) و تسهیل گری (۳ مضمون پایه). نتیجه گیری: اقدام های تشویقی شناسایی شده مستلزم طراحی سامانه ها و ابزار های جدید، تقنین برخی از قوانین و مقررات و ایجاد ساختار های لازم در پلیس راهنمایی و رانندگی فراجا است.

کلیدواژه ها:

راهورگری ، گذردانگی ، منفعت سازی ، مزیت سازی ، مشهورسازی