اثربخشی یادگیری معکوس بر خودتنظیمی و یادگیری خودراهبر در درس علوم تجربی دانش آموزان پایه چهارم شهرستان گرگان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی یادگیری معکوس بر خودتنظیمی و یادگیری خودراهبر در درس علوم تجربی دانش آموزان پایه چهارم شهرستان گرگان انجام شد. روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی شهر گرگان در سال تحصیلی موردنظر بود که از میان آنان ۶۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه خودتنظیمی زیمرمن و پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران بود. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری تحلیل کوواریانس و آزمون های پارامتریک با استفاده از نرم افزار SPSS بهره گرفته شد. یافته ها نشان داد اجرای الگوی یادگیری معکوس موجب افزایش معنادار نمرات خودتنظیمی و یادگیری خودراهبر در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شد و دانش آموزان این گروه در مولفه های برنامه ریزی، نظارت بر یادگیری و مسئولیت پذیری تحصیلی پیشرفت بیشتری نشان دادند. بر اساس نتایج، یادگیری معکوس توانست با ایجاد فرصت های یادگیری فعال، تعامل کلاسی و درگیری شناختی، زمینه رشد مهارت های راهبردی یادگیری را فراهم سازد. در نتیجه گیری کلی مشخص شد به کارگیری یادگیری معکوس در آموزش علوم ابتدایی می تواند رویکردی موثر برای ارتقای استقلال یادگیری دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، خودتنظیمی ، یادگیری خودراهبر ، علوم تجربی ، دانش آموزان ابتدایی.