تاثیر استفاده از سیستم های هوشمند آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی بر یادگیری خودراهبر دانش آموزان

این مقاله به بررسی تاثیر سیستم های هوشمند آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی (AI-based Intelligent Tutoring Systems - ITSs) بر یادگیری خودراهبر (Self-Regulated Learning - SRL) دانش آموزان در مقطع متوسطه می پردازد. یادگیری خودراهبر به عنوان یک سازه چندوجهی شامل برنامه ریزی، نظارت، و ارزیابی یادگیری توسط خود دانش آموز تعریف می شود. با پیشرفت های اخیر در هوش مصنوعی، سیستم های آموزشی قادر به ارائه مداخلات شخصی سازی شده، بازخورد فوری و تطبیقی، و شبیه سازی نقش معلم خصوصی شده اند. این پژوهش با روش کتابخانه ای و تحلیل جامع ادبیات علمی، به بررسی سازوکارهای فنی و آموزشی این سیستم ها در تقویت مولفه های یادگیری خودراهبر (مانند انگیزه، استراتژی های شناختی و فراشناختی) می پردازد. یافته ها نشان می دهد که سیستم های هوشمند آموزشی، به ویژه از طریق مکانیزم های ارائه محتوای تطبیقی و بازخورد مبتنی بر تشخیص خطای دانش آموز، پتانسیل بالایی در حمایت از استقلال یادگیرنده دارند. با این حال، چالش هایی نظیر وابستگی بیش از حد به فناوری، نگرانی های اخلاقی پیرامون حریم خصوصی داده ها و نیاز به طراحی دقیق رابط های کاربری برای جلوگیری از بار شناختی اضافی، شناسایی شدند. در نهایت، پیشنهادهایی کاربردی برای ادغام موثر این سیستم ها در محیط های آموزشی متوسطه ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، سیستم های هوشمند آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش ، شخصی سازی یادگیری ، آموزش متوسطه.