اثربخشی درمان فراتشخیصی بر توافق پذیری زنان با طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی رشت

طلاق عاطفی نوعی از طلاق است که هیچ جا به ثبت نمی رسد و مربوط به خانواده هایی است که به دلایلی مانند نگرش های منفی، باورهای نادرست، ذهن بیمار، استرس و نگرانی، ناتوانی در تامین نیازهای زندگی تصمیم می گیرند به اجبار زیر یک سقف زندگی کنند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان فراتشخیصی بر توافق پذیری زنان با طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی رشت انجام شد. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و طرح پژوهشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری ۳ ماهه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تعداد ۲۱۴ نفر از زنان با طلاق عاطفی در سال ۱۴۰۲ در مراکز مشاوره روانشناختی شهر رشت بود که از بین آن ها نمونه ای به تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه مداخله (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای دهی شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های طلاق عاطفی گاتمن (۲۰۰۸) و توافق پذیری کاستا و مک کری (۱۹۹۲) استفاده شد. گروه مداخله به میزان ۸ جلسه تحت مداخله درمان فراتشخیصی بارلو و همکاران (۲۰۱۱) قرار گرفت، در حالی که در این مدت گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان فراتشخیصی بر افزایش توافق پذیری زنان با طلاق عاطفی اثرگذار بود (۰۰۱/۰p˂). این نتیجه تا مرحله پیگیری نیز ماندگار بود. یافته های مطالعه حاضر نشان داد استفاده از محتوا و دستورالعمل های درمان فراتشخیصی در افزایش توافق پذیری زنان با طلاق عاطفی مفید است. بنابراین استفاده از این مداخله درمانی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

درمان فراتشخیصی ، توافق پذیری ، طلاق عاطفی