تکرار مضامین عرفانی در اشعار کمال الدین حسین خوارزمی

با تعمق در اوراق رنگین و پر رمز و راز شعر و ادب فارسی از گذشته تا حال، بخصوص اشعار عرفانی، ملاحظه می گردد که شعرا، معانی و مضامین شعری خود، شعرای پیش از خود و هم عصر خود را تکرار کرده اند و شعر و ادب عرفانی فارسی، به نوعی تکرار معانی و مضامین واحد، در اوزان و قوافی و ردیف¬های مختلف شعری است و در اشعار عرفانی، به ندرت می توان مضمونی یافت که بی سابقه مطلق باشد. کمال الدین حسین خوارزمی، از شعرا و عرفای توانمند نیمه دوم قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم هجری است، که در جای جای دیوان اشعارش، یک معنی و مضمون واحد عرفانی را که در اشعار شعرای پیشین و شعرای هم عصر شاعر هم سابقه دارد، به اشکال مختلف تکرار کرده است. در این پژوهش، اکثر مضامین عرفانی تکراری در کل دیوان اشعار کمال الدین حسین خوارزمی، که در اشعار شعرای پیشین و شعرای هم عصر شاعر هم سابقه دارد، استخراج شده و با ذکر شواهد مثالی از متون نظم و نثر پیشین عرفانی، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نتیجه پژوهش نشان می دهد که در کل دیوان اشعار کمال الدین حسین خوارزمی، همچون دیگر شعرای عرفانی، به ندرت می توان مضمونی یافت که بی سابقه مطلق باشد.

کلیدواژه ها:

کمال الدین حسین خوارزمی ، دیوان اشعار ، مضامین عرفانی ، تکرار.