تحلیلی بر یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی در عصر فناوری

پژوهش حاضر با هدف تحلیل یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی در عصر فناوری انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت کیفی و از حیث شیوه اجرا توصیفی بود. داده ها از طریق مطالعه اسناد و منابع کتابخانه ای، مرور نظام مند متون علمی، بررسی مدارک و شواهد موجود و بهره گیری از منابع معتبر اینترنتی در حوزه یادگیری خودراهبر و تحولات فناورانه گردآوری شد. تحلیل داده ها با رویکرد تبیینی و مقایسه ای صورت گرفت تا ابعاد مفهومی و عوامل اثرگذار بر یادگیری خودراهبر در بستر فناوری شناسایی شود. یافته های پژوهش نشان داد یادگیری خودراهبر در دانش آموزان دوره ابتدایی دارای ابعاد شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری است که در تعامل با یکدیگر معنا می یابد. مهارت هایی مانند هدف گذاری، برنامه ریزی، خودنظارتی، خودارزیابی، تنظیم هیجان و مدیریت زمان از مولفه های اساسی آن محسوب می شوند. همچنین فناوری های آموزشی دارای کارکردی دوگانه اند؛ به گونه ای که در صورت استفاده هدفمند می توانند تقویت کننده خودراهبری باشند و در غیر این صورت به حواس پرتی و یادگیری سطحی منجر شوند. افزون بر این، عوامل فردی مانند خودکارآمدی و انگیزش درونی و عوامل محیطی همچون حمایت معلم و خانواده در شکل گیری این نوع یادگیری نقش تعیین کننده دارند. نتایج پژوهش نشان داد یادگیری خودراهبر در عصر فناوری حاصل تعامل پویا میان قابلیت های فردی و کیفیت محیط آموزشی است و تقویت آن مستلزم رویکردی یکپارچه در آموزش مهارت های شناختی و فراشناختی، ارتقای سواد دیجیتال و بازطراحی هدفمند محیط های یادگیری است. بر این اساس، توجه برنامه ریزان آموزشی به نهادینه سازی مهارت های خودتنظیمی در دوره ابتدایی می تواند زمینه ساز پرورش یادگیرندگانی مستقل، مسئول و توانمند در مواجهه با تحولات فناورانه باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، عصر فناوری ، دانش آموزان ، دوره ابتدایی