تبدیل کنجکاوی مربی به محرک پرسشگری دانش آموزان

در قالب این پژوهش، فرآیند تبدیل کنجکاوری مربی به عنوان یک محرک اساسی در توسعه پرسشگری دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفته است؛ زیرا نقش مربی در تحریک علاقه مندی و ایجاد فضای تعاملی موثر در فرآیند یادگیری از اهمیت ویژه ای برخوردار است و می تواند به شکل گیری فرهنگ پرسشگری و خلاقیت در محیط های آموزشی کمک کند. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل مفهومی و نظری رهیافت های مختلف در زمینه های روان شناسی تربیتی، آموزش های غیررسمی و فرهنگ سازی است تا به درک بهتر از مکانیسم های موثر در انتقال انگیزه های کنجکاوانه مربیان به رفتارهای پرسشگری دانش آموزان برسد و راهکارهای کاربردی در توسعه این فرآیند ارائه دهد. یافته های اصلی پژوهش نشان می دهد که عناصر کلیدی چون تقویت خودکارآمدی مربی، ایجاد پرسش های باز و فراگیر، و بهره گیری از فناوری های نوین نقش تعیین کننده ای در انتقال و بسط کنجکاوری در نظام آموزشی دارند و می توانند بستری برای ارتقاء مشارکت فعال و خلاقیت دانش آموزان فراهم آورند. نتیجه گیری حاکی از آن است که نمودن کنجکاوری مربی در طراحی برنامه های آموزشی، سیاست گذاری های تربیتی و توسعه حرفه ای، فرصت های قابل توجهی برای تقویت فرهنگ پرسشگری و یادگیری خودتنظیم در سطوح ملی و بین المللی فراهم می کند، و این رویکرد به عنوان یک راهکار میان رشته ای در ارتقاء کیفیت آموزش و توسعه مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان در آینده مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کنجکاوی مربی ، تحریک پرسشگری ، انگیزش دانش آموزان ، آموزش و پرورش ، توسعه مهارت های پرسشی.