رابطه سبک های دلبستگی با سازگاری اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان، یک مقاله مروری نظام مند با رویکرد تحلیلی و ترکیبی است. سبک های دلبستگی، که ریشه در نظریه جان بالبی و توسعه یافته توسط ایرنز و همکاران دارند، الگوهای پایدار ارتباطی فرد با دیگران را تعیین می کنند. سازگاری اجتماعی نیز به توانایی فرد در برقراری تعاملات موثر، انطباق با هنجارهای اجتماعی و داشتن روابط بین فردی رضایت بخش اطلاق می شود. این مقاله با بررسی جامع پژوهش های انجام شده در داخل کشور، به تحلیل این موضوع می پردازد که چگونه سبک های دلبستگی ایمن و ناایمن (اضطرابی، اجتنابی و سازمان نیافته) بر ابعاد مختلف سازگاری اجتماعی دانش آموزان در دوره های ابتدایی، متوسطه اول و دوم تاثیر می گذارند. یافته های مرور نشان می دهند که سبک دلبستگی ایمن با سازگاری اجتماعی بالا، مهارت های حل تعارض مثبت، همدلی و پذیرش گروهی ارتباط دارد، در حالی که سبک های دلبستگی ناایمن، به ویژه اجتنابی و دوسوگرا (اضطرابی)، با مشکلات در برقراری ارتباط، انزوای اجتماعی و رفتارهای ناسازگارانه همبستگی قوی دارند. همچنین، نقش تعدیل گر خانواده، مدرسه و کیفیت رابطه با معلم در تقویت سازگاری اجتماعی برجسته می شود. نتایج این مرور بر اهمیت مداخله های مبتنی بر دلبستگی در برنامه های آموزشی و پرورشی جهت ارتقای سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ، نظریه دلبستگی ، روابط بین فردی