یادگیری تجسم یافته مبانی نظری و کاربردهای عملی در نظام آموزشی معاصر

پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع مفهوم یادگیری تجسم یافته مبانی نظری و کاربردهای عملی آن در حوزه آموزش انجام شده است. یادگیری تجسم یافته رویکردی است که بر نقش محوری بدن در فرایندهای شناختی تاکید می کند و دیدگاه های سنتی جدایی ذهن و بدن در یادگیری را به چالش می کشد. این مطالعه مروری با رویکرد روایتی ضمن بررسی چارچوب های نظری زیربنایی مانند نظریه شناخت تجسم یافته و روش های دانستن سوماتیک به تبیین کاربردهای عملی این رویکرد در حوزه های مختلف آموزشی پرداخته است. یافته های این مرور نشان می دهد که رویکردهای تجسم یافته در آموزش با درگیر کردن تجربیات حسی - حرکتی و عاطفی، فراگیران می توانند به یادگیری عمیق تر، اشتیاق بیشتر و حفظ بهتر اطلاعات منجر شوند. کاربردهای این رویکرد در آموزش های مختلف از جمله تربیت بدنی، یادگیری زبان، آموزش عالی و آموزش هنر مورد بررسی قرار گرفته و نشان داده شده است که ادغام فعالیت های تجسم یافته در برنامه های درسی می تواند به توسعه شناختی، عاطفی و اجتماعی فراگیران کمک کند. همچنین شواهد عصب شناختی متعددی از ارتباط ناگسستنی بدن و مغز در فرایند یادگیری حمایت می کنند. با وجود مزایای قابل توجه، پیاده سازی کامل این رویکرد با چالش هایی مانند نگرش های فرهنگی محدود کننده و ساختارهای نهادی مواجه است. این مطالعه ضمن تبیین عمیق مفهوم یادگیری تجسم یافته چارچوبی برای کاربرد این رویکرد در نظام های آموزشی معاصر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تجسم یافته ، شناخت تجسم یافته ، آموزش جسمانی ، یادگیری چندحسی ، دانش سوماتیک