فقر ساختاری و طرد اجتماعی در حاشیه شهر تجربه زیست ساکنان شهرک آژینه (پیشوا)

حاشیه نشینی پدیده ای ساختاری و چندبعدی است که عمدتا در پی مهاجرت های اجباری ناشی از نابرابری های اقتصادی و ناکارآمدی سیاست های توسعه شهری شکل می گیرد. این فرآیند با گسترش سکونتگاه های غیررسمی، کمبود زیرساخت ها و تضعیف خدمات عمومی همراه بوده و زمینه ساز طرد اجتماعی و بازتولید فقر می گردد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجربه زیسته ساکنان شهرک آژینه در مواجهه با پیامدهای حاشیه نشینی با رویکرد کیفی و بهره گیری از روش تحلیل مضمون انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساخت یافته با ۶۰ نفر از ساکنان شامل مالکان و زنان سرپرست خانوار گردآوری و با استفاده از نرم افزار اطلس تحلیل شدند. یافته ها در قالب مضامین زیرساختی، اقتصادی، خانوادگی، آموزشی و اجتماعی طبقه بندی گردید و مضمون محوری «طرد اجتماعی ناشی از فقر ساختاری» شناسایی شد که بیانگر نقش انگ زدگی مکانی، فقدان حمایت نهادی و محدودیت در دسترسی به منابع پایه در تعمیق انزوای اجتماعی است. نتایج پژوهش ضرورت سیاست گذاری چندسطحی و مداخلات اجتماعی هدفمند را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، طرد اجتماعی ، فقر ساختاری ، توسعه شهری