اثر بخشی مداخله آمادگی جسمانی بر ارتقای توجه پایدار و حافظه فعال در کودکان با بررسی اختلال نقص توجه-بیش فعالی

مقدمه: اختلال نقص توجه بیش فعالی یک اختلال عصب رشدی است که در بین کودکان و نوجوانان شیوع نسبتا بالایی دارد و با اختلال در کارکردهای اجرایی بسیاری از جنبه های زندگی فرد از جمله یادگیری و موفقیت تحصیلی را تحت تاثیر قرار می دهد. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی مداخله آمادگی جسمانی بر توجه و حافظه فعال کودکان دارای نقص توجه بیش فعالی بود. روش اجرا: پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کودکان ۱۰-۱۴ ساله مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی مراکز مشاوره شهر تهران بود. در این پژوهش تعداد ۳۰ کودک با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. گروه آزمایشی آمادگی جسمانی و گروه کنترل قبل و بعد از جلسات مداخله پیش آزمون و پس آزمون را اجرا کردند. به منظور گردآوری اطلاعات از آزمون ۲-IVA برای سنجش توجه و از آزمون هوشی استنفورد-بینه خرده مقیاس حافظه فعال برای سنجش حافظه استفاده شد. نتایج: یافته های پژوهش نشان دهنده اثر بخشی معنادار مداخله آمادگی جسمانی بر توجه و حافظه فعال کودکان دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی بوده است و بین گروه آزمایشی و گروه کنترل تفاوت معناداری در پس آزمون دیده شد. بحث و نتیجه گیری: بهره گیری از فعالیت ورزشی و جسمانی برای کودکان توصیه می گردد زیرا عوارض جانبی مانند دارو نداشته و به مکانیسم های زیربنایی توجه می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال نقص توجه بیش فعالی ، توجه پایدار ، حافظه فعال ، آمادگی جسمانی