مقایسه روابط موضوعی و شفقت به خود در دانشجویان دارای سطوح مختلف ضربه عشق

پژوهش حاضر با هدف بررسی تفاوت روابط موضوعی و شفقت به خود در میان دانشجویانی با سطوح مختلف تجربه ضربه عشق طراحی و اجرا شد. ضربه عشق به عنوان واکنشی روانشناختی به فروپاشی روابط عاطفی می تواند عملکرد فرد را در ابعاد اجتماعی تحصیلی و هیجانی به شدت تحت تاثیر قرار دهد. در این زمینه مفاهیمی چون روابط موضوعی - که بازنمایی های ذهنی فرد از خود و دیگری در روابط بین فردی را شامل می شود – و شفقت به خود به عنوان توانایی درک همدلی و مهربانی با خود در شرایط بحرانی نقش مهمی در درک شدت این ضربه و شیوه ی مقابله با آن دارند. این مطالعه به شیوه ی علی مقایسه ای انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه سلمان فارسی کازرون در سال تحصیلی ۱۳۹۹ بود. نمونه ای به حجم ۱۲۰ نفر از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردید و با استفاده از سه ابزار اصلی شامل پرسشنامه ضربه عشقی راس (۱۹۹۱)، مقیاس شفقت به خود نف و همکاران، (۲۰۱۲) و پرسشنامه روابط موضوعی بل (۱۹۹۵) داده ها گردآوری شد. شرکت کنندگان بر اساس نمره ضربه عشق در سه گروه دسته بندی شدند: گروه با ضربه قابل کنترل، قابل تحمل و جدی. نتایج تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) نشان داد که بین سه گروه در مولفه های روابط موضوعی شامل دلبستگی ناایمن، بیگانگی و بی کفایتی اجتماعی و در مولفه های شفقت به خود مانند مهربانی با خود، ذهن آگاهی و انزوا تفاوت معناداری وجود دارد (۰.۰۱ > P). به طور خاص دانشجویانی با سطوح بالاتر ضربه عشق روابط موضوعی مختل تری داشته و سطوح پایین تری از شفقت به خود را تجربه کرده اند. این یافته ها نشان دهنده اهمیت مداخله روان درمانی مبتنی بر روابط موضوعی و آموزش مهارت های شفقت به خود در کاهش آثار روانی ضربه عشق است.

کلیدواژه ها:

ضربه عشق ، روابط موضوعی ، شفقت به خود ، دانشجویان ، شکست عاطفی